ถ้า “แห่งชาติ” ไม่มี “ประชาชน” ก็อย่าเอามันเลยเครื่องเครารกรุงรัง

ขอแสดงความยินดีกับ สุชาติ สวัสดิ์ศรี ที่ถูกคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ มีมติ “ปลด” ออกจากการเป็น “ศิลปินแห่งชาติ”

อ่านไม่ผิด- ผมยินดีจริงๆ ที่ศิลปินที่ผมเคารพนับถือไม่ต้องไปมีเครื่องเคราตำแหน่งรกรุงรังที่ได้รับมอบจากองค์กรไดโนเสาร์เต่าล้านปี (ที่ปากบอกยกย่องเชิดชูเกียรติแต่แท้จริงแล้วไม่เคยรู้อะไรเลยเกี่ยวกับผลงานที่ศิลปินทำ ยังขอเจ้าตัวส่งประวัติ ยังขอเจ้าตัวส่งผลงานเพื่อรับตำแหน่งอยู่เลย)

กับคำว่า “วัฒนธรรม” ที่องค์กรเหล่านี้ใช้เป็นเพียงแค่ชื่อ แต่พฤติกรรม ความคิด ของคนทำงานยังเป็นสิ่งตกค้างมาจากรัฐศักดินาผสานผสมสมบูรณาญาสิทธิราชย์

ยิ่งเมื่อผนวกกับรัฐราชการรวมศูนย์ที่ยังคงดำรงอยู่จนปัจจุบันนี้ ก็ยิ่งทำให้เกิดสิ่งที่เรียกว่า “บ้าอำนาจ”

ไม่ยอมวัฒนา ไม่ยอมขยับขับเคลื่อนไปข้างหน้าให้สมกับความหมายของชื่อองค์กร และมิหนำซ้ำยังทำตรงกันข้าม คือ สต๊าฟ แช่แข็งวัฒนธรรมที่ตัวเองคิดว่าดีอยู่แบบเดียว (ไม่มีวัฒนธรรมคนตัวเล็กตัวน้อย ไม่มีชาติพันธุ์ ฯลฯ ) อยู่ฝ่ายเดียว (กูคือวัฒนธรรม)

กับคำว่า “ชาติ” ในความหมายของคนเหล่านี้ที่ไม่ได้เท่ากับ “ประชาชน”

หากแต่เป็น “ชาติ” แบบขนบจารีต และแน่นอนว่าสิ่งที่ยกย่องเทิดทูนสูงสุด แตะต้องไม่ได้ของคนเหล่านี้ คือ สถาบันกษัตริย์ จึงไม่น่าแปลกใจอะไรถ้างานเขียนที่ได้รับยกย่องว่าดีเลิศประเสริฐศรี คือ บทอาเศียรวาท หรือภาพเขียนที่ว่างามหมดจดหยดย้อยได้รางวัลเหรียญทองทุกครั้งไปในการประกวดจะเป็นภาพของพระมหากษัตริย์

“ศิลปินแห่งชาติ” ในความหมายขององค์กรวัฒนธรรม และอาจเหมารวมว่าเป็นในความหมายของรัฐไทย “คับแคบ” อยู่แค่นี้แหละ

ดังนั้น อะไรที่ผิดแปลกแตกต่างไปจากนี้ต้องถูกกำจัด

เช่นคนอย่าง ก.ศ.ร.กุหลาบ ที่งานเขียนของเขาถูกดิสเครดิตหรือทำให้ลดความน่าเชื่อถือ จนคำว่า “กุ” ซึ่งเป็นชื่อของเขาถูกใช้ในความหมายว่า โกหก หลอกลวง (ต้องเลิกใช้คำนี้)

เช่นคนอย่าง เทียนวรรณ ที่งานวิพากษ์วิจารณ์ของเขา และที่สำคัญกรณีเขียนฎีกาให้กับราษฎร จะกลายเป็นผู้ถูกตัดสินว่าหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ จนต้องถูกกุมขังยาวนานเกือบ 2 ทศวรรษ

เช่นคนอย่าง จิตร ภูมิศักดิ์ ที่การตั้งคำถามของเขาทำให้ต้องถูกโยนบกเมื่อครั้งเป็นนิสิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ต่อมาก็ต้องติดคุก และจบลงด้วยการล้อมยิงอย่างโหดเหี้ยมในยุคเกลียดกลัวภัยคอมมิวนิสต์

และก็มาถึงคนอย่าง สุชาติ สวัสดิ์ศรี ที่ไม่ยอมก้มหัวให้ระบอบเผด็จการ ไม่ยอมรับกับการรัฐประหารยึดอำนาจแล้วยังมาลอยหน้าลอยตาปกครองบ้านเมืองอยู่ได้ รวมถึงการยืนอยู่ข้างผู้ชุมนุมเยาวชนคนรุ่นใหม่ที่มีข้อเรียกร้องคือ ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรีต้องลาออก, ร่างรัฐธรรมนูญใหม่โดยการมีส่วนร่วมของประชาชน และปฏิรูปสถาบันกษัตริย์

นี่เองที่ทำให้เขาถูก “ปลด” ออกจากการเป็น “ศิลปินแห่งชาติ”

แต่อย่างไรก็ตามไดโนเสาร์เต่าล้านปีคงลืมไปว่าโลกหมุนตลอดเวลา เข็มนาฬิกาเดินไปข้างหน้า เทคโนโลยีรุดหน้า โลกเชื่อมประสานเป็นสิ่งที่เรียกว่าโลกกาภิวัฒน์ การเข้าถึงข้อมูลข่าวสารต่างๆ ทำได้เพียงปลายนิ้วสัมผัส ฯลฯ

และแน่นอนว่าสำนึกความเป็น “ชาติ” ของคนยุคนี้ก็แตกต่างจากของไดโนเสาร์เต่าล้านปีอย่างหน้ามือเป็นหลังตีน

“ชาติเท่ากับประชาชน” , “ชาติเท่ากับราษฎร” เหล่านี้คือคำที่เยาวชนคนรุ่นใหม่ตะโกนก้องในการชุมนุมทุกครั้ง และแน่นอนว่านี่คือหลักการสำคัญของการปฏิวัติการปกครอง จากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์มาเป็นระบอบประชาธิปไตย เมื่อ 24 มิถุนายน 2475

นี่คือกำเนิด “รัฐประชาชาติ” ที่ประชาชนเป็นเจ้าของประเทศ

แต่ก็น่าเสียดายที่สำนึกดังกล่าวมันได้ถูกทำลายไปเรื่อยๆ โดยเฉพาะจากฝีมือบรรดาฝ่ายอนุรักษ์นิยม ฝ่ายศักดินา และบรรดาขุนศึกที่มักผนึกกำลังทำการรัฐประหารยึดอำนาจทุกครั้งเมื่อเห็นว่าประชาชนกำลังจะเติบโต และการปกครองในระบอบประชาธิปไตยกำลังจะเบ่งบาน

รัฐประหารสองครั้งหลังคือ 19 กันยายน 2549 และ 22 พฤษภาคม 2557 ที่เรายังต้องอยู่กับเงาดำทะมึนของมันก็เช่นกัน

มันยังทำให้บรรดาไดโนเสาร์เต่าล้านปีสยบยอม กระทั้งมีมติปลด “สุชาติ สวัสดิ์ศรี”

ทั้งๆ ที่ในทางซึ่งควรจะเป็น ในการปกครองที่เรียกว่าประชาธิปไตย ในรัฐที่เรียกว่ารัฐประชาชาติ ในบรรดา “ศิลปินแห่งชาติ” ซึ่งควรจะถูกตั้งคำถามนั้น…

น่าจะเป็นศิลปินแห่งชาติคนที่สนับสนุนให้เกิดการล้อมปราบปรามฆ่านักศึกษาในเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 ไม่ใช่เหรอ?

น่าจะเป็นศิลปินแห่งชาติคนที่ไปร่วมชุมนุมเป่านกหวีดล้มรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งโดยเรียกร้องให้ทหารเข้ามาจัดการ ไม่ใช่เหรอ?

น่าจะเป็นศิลปินแห่งชาติคนที่ไปร่วมเออออห่อหมกนั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋อในรัฐสภาอันทรงเกียรติ มีตำแหน่ง ส.ว. กินเงินเดือนภาษีประชาชนพราะเผด็จการประเคนให้ ไม่ใช่เหรอ ?

แต่ถ้าคำว่า “แห่งชาติ” ยังเป็นไปให้กับคนเหล่านี้ ผมก็ยินดีด้วยกับ สุชาติ สวัสดิ์ศรี ที่หลุดพ้นมันมาได้ อย่าไปมีเลยเครื่องเครารกรุงรังแบบนั้น

สำนึกความเป็นชาติของคนวันนี้เปลี่ยนไปแล้ว

“ชาติ” เท่ากับ “ประชาชน”

“ชาติ” เท่ากับ “ราษฎร”

และ “สุชาติ สวัสดิ์ศรี” กำลังได้รับยกย่องให้เป็น “ศิลปินแห่งราษฎร์”

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

เรื่องเด่น

กิจกรรม

ความเคลื่อนไหว

   ดูทั้งหมด

“ธนาธร” ฮอดอีสาน พบผู้สมัคร อบต. “มหาสารคาม” ชูนโยบายสวัสดิการผู้สูงวัย-จัดการขยะ

ท้องถิ่นดีกว่านี้ได้ ! โชว์ผลงานความสำเร็จ – ลุยต่อเลือกตั้ง อบต. คณะก้าวหน้า หนุน 210 ทีม ทุกภาคทั่วประเทศ

เปิดข้อมูลการสร้างเครื่องเพิ่มความเข้มข้นออกซิเจนในอากาศ – จากปัญหาด้านสาธารณสุขสู่ปัญญาด้านเทคโนโลยี

“นครสวรรค์ – กำแพงเพชร – พิษณุโลก พร้อมแล้วทีมว่าที่ผู้สมัครชิงนายก อบต.

“พรรณิการ์” ลุย สมุทรปราการ ติวเข้มว่าที่ผู้สมัคร อบต. – ด้าน ผู้สมัครนายกฯ “ราชาเทวะ” กางนโยบายหลัก หวังเปลี่ยนภาพลักษณ์ใหม่ สร้างองค์กรโปร่งใส

“ทต.ขวาว” เซ็น “เอ็มโอยู” หน่วยงานในท้องถิ่น “จัดการขยะก้าวหน้า” ผุดไอเดียเจ๋ง “2 ลด” หนุนประชาชนใช้ถุงผ้า

บทความ

   ดูทั้งหมด
Common School

การปฏิรูปแบบปฏิวัติ หนทางเปลี่ยนโลกในทัศนะของ André Gorz

Common School

เมื่อคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญกำลังพาสังคมไปสู่ทางตัน

รีวิวหนังสือ

แนะนำหนังสือ : A Brief History of Equality โดยโทมัส ปิเกตตี้

บทความพิเศษ

หยุดวาทกรรม “เผด็จการสภาผู้แทนราษฎร” หยุดดูถูกประชาชน

Common School

แรงงานคือผู้สร้างประชาธิปไตย

Common School บทความ

ประวัติศาสตร์การเปลี่ยนผ่านหลัง 14 ตุลา

Common School บทความ

จากรัฐประหาร 8 พ.ย. 2490 ถึงรัฐประหาร 22 พ.ค. 2557 : ความพยายามในการสร้างระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์จำแลง

Common School บทความ

จดหมายถึงสหายในค่ำคืนก่อนการปฏิวัติ

บทความ

กางทุกปัญหามาตรา 112 ไม่ใช่แค่กฎหมายแต่สัมพันธ์กับการเมือง